تبلیغات
نسیم پاییزی - خداوندا نمیدانم...


نسیم پاییزی

خداوندا نمی دانم ...

در این دنیای وانفسا كدامین تكیه گاه را تكیه گاه خویش سازم

نمی دانم خداوندا...نمی دانم

دراین وادی كه عالم سر خوش است و جای خوش دارد

كدامین حالت و حال و دل عالم نصیب خویشتن سازم

نمی دانم خداوندا

به جان لاله های پاك و والایت نمی دانم

و می گریم خداوندا

دگر گیجم خداوندا

خداوندا تو راهم ده پناهم ده

امیدم ده خداوندا كه دیگر نا امیدم من و می دانم كه نومیدی ز درگاهت گناهی بس ستم بار است

ولیكن من كه می دانم

دگر پایان پایانم

و می دانم كه آخر بغض پنهانی مرا بی جان و تن سازد

چرا پنهان كنم دردم؟

چرا با كس نگویم من؟

چرا با من نمی گویند یاران رمز رهگشایی را؟

همه یاران به فكر خویش ودر خویش اند گهی پشت وگهی پیش اند

ولی در انزوای این دل تنهاچرا یاری ندارم من كه دردم را فرو ریزد؟

دگر هنگامه تركیدن این درد پنهان است

خداوندا نمی دانم نمی دانم

ونتوانم به كس گویم... نمی دانم خداوندا

فقط می سوزم ومی سازم وبادرد پنهانی

بسی من خون دل دارم ولی بی آب وگل دارم

به پوچی ها رسیدم من

به این دوران نامردی رسیدم من

نمی دانم...

نمی جویم...

نمی پرسم...

نمی گویند...

نمی جویند...

جوابی را نمی دانند...

سوالی را نمی پرسند و از غمها نمی گویند

چرا من غرق در خویشم؟

چرا بی گانه از خویشم؟

خداوندا رهایی ده

كلام آشنایی ده

خداوندا آشنایم ده... خداوندا پناهم ده...امیدم ده...

خداوندا در هم شكن این سد راهم را كه دیگر خسته از خویشم

كه دیگر بی پس و پیشم

فقط از ترس تنهایی

هر از گاهی چو درویشم و صوتی زیر لب دارم

وبا خود میكنم نجوای پنهانی...كه شاید گیرم آرامش

ولی ان هم علاجی نیست

و درمانم فقط درمان بی دردیست

و آن هم دست پاك ذات پاكت را نیازی جاودانی ست


نوشته شده در شنبه 20 آذر 1389 | ساعت 10:38 ب.ظ | توسط سارا |نظرات |